خیلی ها رو دیدم که همیشه می گن که هیچ وقت به آرزوهاشون نمی رسن.

می گن ما همیشه آرزوهامون رو می نویسیم و تمامی راههای منطقی که با عقل و دلیل می شه به اونها رسید رو می نویسیم و شروع می کنیم اما همین که چند قدم بر می داریم متوقف می شیم .

می گن دیگه حال نمی کنیم یا عشقمون نمی کشه که دنبال کنیم.

      می دونین. به نظر من بزرگترین دلیلی که مانع این جور آدما می شه همین حرفیه که می زنن.

"دلمون نمی کشه که ادامه بدیم."

      ما آدما همیشه سهم احساسات و هیجانات رو تو زندگیمون نادیده می گیریم و دوست داریم واسه هر چیزی یه دلیل منطقی داشته باشیم.این یک شرط لازم است ولی کافی نیست.ما باید بدونیم که شاید لازم باشه که نسبت به چیزی در خودمون باید علاقه یا هیجان مثبت ایجاد کنیم و اون رو چند خونه جلوتر بفرستیم تا به قول خودمون "حالش بیاد"

      شاید چن ما آدما از هر تغییری می ترسیم و می ترسیم از آینده اون  تغییر حاضر نیستیم تا تو خودمون تغییر ایجاد کنیم.تغییر یعنی ترک بعضی عادت هایی که سال هاست با ماست و لابد "ترک عادت موجب مرض است" 

     ولی اگه هممن یادمون باشه که از هم دیگه "عشق. آزادی و امنیت " رو نگیریم ترک بعضی عادت ها برامون ساده تر بشه و اونوقت بتونیم  باور کنیم که باید تو زندگی همه به همون اندازه که عقل رو منطق لازمه به همون اندازه هم احساسات و هیجانات مثبت لازمه.  

        (مولایم حضرت علی (ع) می فرمایند"گریه نکردن به خاطر سختی دل است

                                                          و سختی دل به خاطر گناه زیاد   

                                                          و گناه زیاد به خاطر چسبیدن به مال دنیاست.")

          باز هم باران می بارد.

             به پاس این لطف و به خاطر قدر رانی از عشق بازی آسمان

                               یک دقیقه چترهایتان را ببندید.....

تنها دلیل من که خدا هست

                                                 و این جهان زیباست

وین حیات عزیز و گرانبهاست!

                      لبخند چشم توست...

هر چند با تبسم شیرینت

                                         آنچنان

از خویش می روم

                                         که نمی بینمش درست

لبخند چشم تو در من

                                       وجود خدا را

آواز می دهد

در جسم من تمامی روح حیات را

                                             پرواز می دهد 

جان مرا که دوریت از من گرفته است

شیرین و خوش

                                    دوباره به من باز می دهد... 

 حتما تا حالا این جمله رو خیلی شنیدین که"از هر چی می ترسیم سرمون میاد"

شایدبد نباشه که این جمله رو اصلاح کنیم و بگیم :"به هر چی فکر می کنیم سرمون میاد"

انصافا تا حالا نشده که به یه چیزی که در موردش خوب فکر می کردین براتون پیش اومده باشه؟

اما فقط اون قسمتای بد فکرامون رو می بینیم و اسم قسمت رو روش می گذاریم در صورتی که نمی دونیم بیشتر اتفاقاتی که واسمون میافته زاده افکار خودمونه.

از نظر علمی هم دلیلش بر میگرده به علم متافیزیک که گفته می شه همواره در اطراف هر انسانی مدارات انرژی وجود داره که ناشی از خصوصیات فکری و حتی جسمی هر انسان هست و این خطوط بسیار قدرتمند هستند.از اون جایی که همه چیز مربوط می شه اول به خدا و بعد قدرت خودش رو از طبیعت (قدرتمندترین مخلوق خدا)می گیره طبیعت این انرژی ها رو از اطراف انسان می گیره و بعد از یه مدتی که با ضرباهنگ طبیعت همسان شد به انسان بر می گردونه.(سعی کردم توضیح عامیانه و قابل فهمی بدم.)

البته خواست خدا بالاتر از همه افکار و تصمیمات هست ولی این به این معنی نیست که ما ۸۰٪ اتفاقات زندگیمون رو به اسم قسمت توجیه کنیم و خودمون رو گول بزنیم.

مثبت فکر کردن رو با به کار بردن افعال در زمان حال تمرین کنین و یادتون باشه اگه کل یک روز رو خوب و مثبت فکر کردین اما آخر روز بگین "اگه نشه....."کل زحماتتون به باد رفته.

کمترین اثرش اینه که احساس آرامش می کنین.توقع نداشته باشین که تا ۲ روز بعد افکارتون واقعیت پیدا کنه باید یه کم صبر کنید.

"آرزوهات رو یه جا یادداشت کن.چون خدا یادش نمی ره اما تو یادت می ره چیزی که امروز داری آرزوی دیروزته."

(یاد بگیریم خداوند را در چهره های همه انسان ها ببینیم.از هر نژاد و فرقه ای که باشند.

وقتی به عشق الهی پی می بریم که احساس کنیم با هر انسانی به وحدانیت رسیده ایم نه قبل از آن)