و باز هم با نگاهی شماتت بار به آسمان نگاه کرد...

این نگاه شاید صدمین نگاهی بود که در طول این مدتی که بهش گذشته بود به آسمون می نداخت...

چقدر دوست داشت تا بتونه یه بار بپرسه که چرا؟؟؟؟؟.....

اما می دونست که این سوال جوابی نداره...

باز هم نگاه کرد و اینبار یک آه عمیق کشید...همیشه شنیده بود که زمان همه مشکلات رو حل می کنه اما اینبار که با حلال زمان روبرو شده بود می دید که فقط صبورتر شده...

اینبار که به آسمون نگاه کرد ستاره ای رو دید که در میان ازدحام دود و شهر در افق افتاد ...انگار امشب در آسمون خدا بازتر از شبای دیگه شده بود...

تو تمام مدتی که گذشته بود هیچ جایی واسه خود نمایی عقلش نذاشته بود و نتونسته بود به نتیجه ای که می خواد برسه اما اینبار همینطور که به جایی که ستاره افتاده بود نگاه می کرد تمام گذشتش جلوی چشماش رژه می رفتن و خودشون و نشون می دادن.اما اینبار یه فرقی داشت.اینبار همه چیز رو داشت تحلیل می کرد.همه اتفاقاتی که براش افتاده بود.از اول تا آخر.همیشه اینکارو می کرد ولی هیچ وقت اینطوری نگاه نکرده بود....

مثل یک معادله ۲x+2y عقل و احساسش رو کنار هم گذاشت تا تونست جوابی رو که تو این همه مدت ندیده بود یا نتونسته بود ببینه خوب درک کنه....جوابی که بدست آورد اونی نبود که می خواست ولی واقعیتی بود که باید قبول می کرد و بهش اعتماد می کرد...

باز هم به آسمون و نقطه ای که ستاره افتاده بود نگاه کرد...اما اینبار که گله نداشت...خوشحال بود که خدا همه اون چیزی که خواسته بود بهش نداده بود...خوشحال بود که با تمام وجودش احساس کرده بود که خدا دوستش داره....

این همون چیزی بود که می خواست و تصمیم گرفت با کمک همون خدای بزرگ مسیرش رو عوض کنه...انگار یه مدت زده بود تو خاکی....

                       تقدیر چیزهایی را به تو می نمایاند که هرگز به دل تو خطور نکرده بود.